Η παρέμβαση της ΓΣΕΒΕΕ στη διαβούλευση της αντιπροσωπείας της ΕΕ για τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων

Στη δημόσια διαβούλευση που διοργάνωσε η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα με θέμα ««Ευρωπαϊκός Πυλώνας Κοινωνικών Δικαιωμάτων» έλαβε μέρος η ΓΣΕΒΕΕ.

Στην διαβούλευση, τη ΓΣΕΒΕΕ εκπροσώπησε ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, κ. Διονύσης Γράβαρης.

Η παρέμβαση του στη διαβούλευση έχει ως εξής:

«Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση αλλά και για την ευκαιρία που μας παρέχει να συμμετάσχουμε στη διαβούλευση για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι αυτό του Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων.

Η σημασία του ζητήματος είναι εξαιρετικά επίκαιρη όχι μόνο – και προφανώς – για την Ελλάδα, η οποία ανηφορίζει τον δικό της Γολγοθά από το 2010 αλλά και για τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς κοινωνικές – και όχι μόνο – προκλήσεις.

Στο περιβάλλον αυτό, τα κοινωνικά δικαιώματα προσδιορίζουν και σηματοδοτούν εκείνες τις εγγυήσεις- εισοδηματικές ή άλλες - για τις ασθενέστερες και περισσότερο ευάλωτες ομάδες των Ευρωπαίων συμπολιτών μας, οι οποίες αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη οξύτητα την επέλευση μιας σειράς κινδύνων. Δεδομένου ότι η διαβούλευση για τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων ευρίσκεται, όπως αντιλαμβάνομαι, στα αρχικά της στάδια θα περιοριστώ σε μια σειρά από διευκρινιστικά εν πολλοίς ερωτήματα. Και ξεκινώ:

Ι. Γενικά Ερωτήματα

[1] Ο Πυλώνας είναι προάγγελος μιας κοινής κοινωνικής πολιτικής; Θα διατηρηθεί η Αρχή της Επικουρικότητας; Ποιες θα είναι οι καθοδηγητικές αρχές διαμόρφωσης της πολιτικής, η «ανοικτή μέθοδος συντονισμού» ή θα τεθούν συγκεκριμένες «αιρεσιμότητες»;

[2] Πώς διαφοροποιείται ο Πυλώνας  ως πεδίο αναφοράς της κοινωνικής πολιτικής ανάμεσα στα κράτη – μέλη της Ζώνης του Ευρώ και ανάμεσα στα υπόλοιπα που είναι κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

[3] Πρόκειται για κωδικοποίηση των επιμέρους διατάξεων που συνιστούν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο ή θα εισαχθούν και θα «θεσμοθετηθούν» νέες αρχές και διατάξεις;

ΙΙ. Επιμέρους Ενότητες

Α. Ίσες Ευκαιρίες για πρόσβαση στην Αγορά Εργασίας / Πρώτος Τομέας

Δεν είναι σαφείς οι επιχειρησιακοί στόχοι αυτής της δέσμης πολιτικών, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να τις αξιολογήσουμε με αξιοπιστία και εγκυρότητα. Τι σημαίνει σε όρους μετρήσιμους πλέον η αύξηση ευκαιριών και η απασχολησιμότητα; Ποια είναι εδώ η επιδίωξη κατά ομάδα – στόχο: η ενεργοποίηση και η καταπολέμηση του αποτελέσματος αποθάρρυνσης, η απόκτηση δεξιοτήτων που ήδη λείπουν και εάν ναι τι είδους δεξιότητες, τεχνικές ή κοινωνικές ή, τέλος, η τοποθέτηση σε θέση απασχόλησης (όχι απαραίτητα μισθωτής);

Β. Το Υπόδειγμα της Ευελιξίας με Ασφάλεια {Flexicurity} / Δεύτερος Τομέας

[1] Είναι σαφές ότι η εισαγωγή μορφών ευελιξίας σε κάθε δομή απασχόλησης / αγορά εργασίας ισοδυναμεί με μερική τουλάχιστον απώλεια δικαιωμάτων. Επομένως, σε ποιο βαθμό και με ποιους τρόπους η απώλεια αυτή αντισταθμίζεται με την εισαγωγή νέου τύπου κοινωνικών δικαιωμάτων στο σκέλος της ασφάλειας;

[2] Δεδομένου ότι η εισαγωγή μορφών ευελιξίας στη δομή απασχόλησης εξασθενίζει την παραδεδομένη και κανονική μισθωτή σχέση, τι πρόκειται να συμβεί σε εκείνα τα συστήματα κοινωνικής προστασίας, τα οποία είναι οργανωμένα σύμφωνα με τον τύπο του Μπίσμαρκ (και αυτά δεν είναι αμελητέα) και εξαρτούν την χρηματοδότησή τους από τη διατήρηση και αναπαραγωγή αυτής της κανονικής μισθωτής σχέσης;

[3] Τι σημαίνει εδώ ο όρος προσαρμοστικότητα των επιχειρήσεων;

Γ. Βιώσιμη Κοινωνική Προστασία / Τρίτος Τομέας

[1] Εδώ ο στόχος είναι η κάλυψη του πληθυσμού, για την ακρίβεια επιμέρους ομάδων του πληθυσμού, από τους λεγόμενους «νέους κοινωνικούς κινδύνους / new social risks», όπως είναι η ανάπτυξη υπηρεσιών παιδικής φροντίδας αλλά και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για την αντιμετώπιση της «ακραίας φτώχειας». Τι μπορεί να συμβεί, όμως, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως είναι αυτή της Ελλάδας, όπου τόσο η κάλυψη των «παλαιών κοινωνικών κινδύνων» είναι ανεπαρκής και εξαιτίας της κρίσης γίνεται ολοένα και περισσότερο ανεπαρκής ενώ, την ίδια στιγμή, η κάλυψη των «νέων κοινωνικών κινδύνων» είναι, για να χρησιμοποιήσω την επιεικέστερη έκφραση, υπολειμματική;

[2] Δεδομένου ότι η βιωσιμότητα των συστημάτων κοινωνικής προστασίας κρίνεται με βάση τον κανόνα της αποτελεσματικότητας / efficiency, πώς θα εξασφαλίζεται η αντιστάθμιση / trade-off ανάμεσα σε αυτόν τον κανόνα και στη θεμελιώδη αρχή της αξιοπρεπούς διαβίωσης;

Παράδειγμα: Κατάργηση του ΕΚΑΣ (Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης για Συνταξιούχους) με ετήσια δαπάνη λίγο κάτω από το ύψος του 1 δις Ευρώ ενώ, την ίδια στιγμή, διατηρείται ο όρος του πρωτογενούς πλεονάσματος του 1,5 % επί του ελληνικού ΑΕΠ, δηλαδή ποσό περί τα 2,8 δις Ευρώ (συμβολή στο σχηματισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος από την κατάργηση του ΕΚΑΣ κατά 36 % περίπου).»

 

sima ime

  

logo kek