ΠΟΙΕΣ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ; Άρθρο του Προέδρου της ΓΣΕΒΕΕ Γ. Καββαθά στην εφημερίδα ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

      Αποτελεί κοινό τόπο – όχι όμως κατ’ ανάγκη και ορθή αντίληψη – ότι οι υφεσιακές επιπτώσεις από την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται εδώ και πέντε χρόνια δεν θα ήταν τόσο δυσμενείς εάν είχαν υλοποιηθεί έγκαιρα ή με ταχύτερο ρυθμό οι περίφημες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Και αν κάποιος ρωτήσει ποιες είναι αυτές οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τότε θα ακούσει μονότονα:  μείωση του δημοσίου τομέα, άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων ή / και η εξίσου περίφημη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ. Στις παραγράφους που ακολουθούν δεν έχω την πρόθεση να ασκήσω κριτική σε αυτές τις ούτως ή άλλως δημοφιλείς για την τρέχουσα δημοσιότητα διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα, η πρόθεσή μου είναι να αναφερθώ σε ορισμένες εναλλακτικές, ας πούμε, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που σχετίζονται άμεσα με αυτό που αποκαλούμε επιχειρηματικό περιβάλλον.

   Ένα από τα εμπόδια για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος είναι τα λεγόμενα διοικητικά βάρη ή αλλιώς γραφειοκρατικό κόστος. Και αυτό είναι κοινός τόπος. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ελάχιστοι αναφέρονται στις αιτίες που προκαλούν αυτό το κόστος όχι τόσο για την ίδρυση και την αδειοδότηση των επιχειρήσεων όσο κυρίως στη λειτουργία τους. Η βασική αιτία που προκαλεί αυτό το κόστος είναι η κακή ποιότητα των νομοθετημάτων που εισάγονται με πρωτοβουλία των κυβερνήσεων στο ελληνικό κοινοβούλιο. Η κακή ποιότητα των νομοθετημάτων προκαλεί, με τη σειρά της, προβλήματα και πολλές φορές ανυπέρβλητες δυσχέρειες κατά το στάδιο της υλοποίησης μιας επιμέρους πολιτικής. Γιατί άραγε ένας φορολογικός νόμος να χρειάζεται, προκειμένου να υλοποιηθεί και να παραγάγει αποτελέσματα να εκδοθούν εκ μέρους της ηγεσίας του Υπουργείου Οικονομικών πάνω από δύο εκατοντάδες εγκύκλιοι; Γιατί, άραγε, το κόστος είσπραξης των βεβαιωμένων ποσών από τον ΦΠΑ να ανέρχεται σε 40 λεπτά ανά 1 ευρώ; Γιατί, άραγε, το σύνολο της φορολογικής νομοθεσίας να ανέρχεται σε 11.000 σελίδες την ίδια στιγμή που χώρες με πιο σύνθετη οικονομία από τη δική μας έχουν φορολογική νομοθεσία που δεν ξεπερνά τις 100 σελίδες; Γιατί, τέλος, αυτό το «κλείσιμο του χάσματος» ανάμεσα στο στάδιο της νομοθέτησης και σε εκείνο της υλοποίησης δεν τίθεται ως διαρθρωτική μεταρρύθμιση υψηλής προτεραιότητας και μάλιστα από τη στιγμή που μια τέτοια μεταρρύθμιση έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην αύξηση των φορολογικών εσόδων;

   Μία από τις πλέον δημοφιλείς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι το άνοιγμα των «κλειστών επαγγελμάτων» (ο ορθός όρος δεν είναι κλειστά αλλά ρυθμισμένα επαγγέλματα).  Και ένα από αυτά τα επαγγέλματα είναι εκείνο του συμβολαιογράφου. Ο συμβολαιογράφος είναι ένας ιδιώτης επαγγελματίας με συγκεκριμένα προσόντα, στον οποίο η Ελληνική Πολιτεία έχει δώσει δημόσια εξουσία, και συγκεκριμένα εκείνη της επικύρωσης – δηλαδή της επίσημης αναγνώρισης – συμβολαιακών πράξεων που αναφέρονται κυρίως στην ακίνητη περιουσία. Ο αριθμός αυτών των επαγγελματιών σε όλη την επικράτεια είναι προσδιορισμένος με νόμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει εκ του νόμου «εμπόδιο εισόδου» στην οιονεί αγορά, στο εσωτερικό της οποίας παρέχονται οι συμβολαιογραφικές υπηρεσίες. Επίσης, με νόμο έχει προσδιοριστεί και η τιμή που καταβάλλεται για την παροχή αυτών των υπηρεσιών. Επομένως, το «άνοιγμα» του συγκεκριμένου επαγγέλματος μπορεί να σημαίνει είτε κατάργηση των «εμποδίων εισόδου», οπότε οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μετέλθει το επάγγελμα του συμβολαιογράφου, είτε ότι η τιμή για την παρεχόμενη υπηρεσία θα πάψει να είναι προσδιορισμένη από το νόμο και, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία περί «ανοίγματος», θα διαμορφώνεται από τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Εάν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τον όρο «άνοιγμα» εννοούμε την άρση των «εμποδίων εισόδου», τότε μπορεί κάθε φυσικό ή / και νομικό πρόσωπο που διαθέτει τα απαραίτητα και πιστοποιημένα προσόντα να ασκήσει το επάγγελμα του συμβολαιογράφου και να απαιτήσει από την Ελληνική Πολιτεία την παραχώρηση άσκησης δημόσιας εξουσίας. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, μπορεί και το ίδιο το δημόσιο να εισέλθει στην αγορά αυτή και μάλιστα με όρους ανταγωνιστικούς. Θα μπορούσε, γιο παράδειγμα, η επικύρωση των συμβολαίων να προσφέρεται ως υπηρεσία από τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών και ενδεχομένως με χαμηλότερο τίμημα εφόσον το «άνοιγμα» συμπεριλάβει και την τιμή παροχής της υπηρεσίας. Γιατί, άραγε, δεν έχουμε σκεφτεί και αυτή την εκδοχή του «ανοίγματος»;

   Επειδή οι δημοφιλείς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έχουν υλοποιηθεί σε αρκετές χώρες πριν ήδη εισαχθούν σαν «νεωτερισμοί» στην Ελλάδα αλλά και επειδή η συνταγή μοιάζει να είναι η ίδια χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τις ιδιομορφίες αλλά και τις ειδικές «παθογένειες» της κάθε ξεχωριστής κοινωνίας, τα αποτελέσματα και οι πραγματικές εκβάσεις από την υλοποίηση αυτών των μεταρρυθμίσεων υπήρξαν πενιχρά. Για τους λόγους αυτούς αλλά και επειδή ο ίδιος ο όρος «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» έχει ιδιαίτερη βαρύτητα,  είναι ανάγκη κάθε κοινωνία, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές της ιδιομορφίες, να επινοήσει τις δικές της διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Και τούτο ανεξάρτητα από ιδεολογικές καθηλώσεις και κοντόφθαλμα συμφέροντα ή / και σκοπιμότητες.

Σχετικά αρχεία:

22-6-2015

 

 

sima ime

  

logo kek