Τοποθέτηση Προέδρου ΓΣΕΒΕΕ κ. Δ. Ασημακόπουλου στο συνέδριο του Economist

Κυρίες και κύριοι,


Η Ελλάδα ΝΑΙ ευρίσκεται σε τροχιά αναδιοργάνωσης. Θεσμικής και οικονομικής. Όλοι το θέλουμε και πιστεύω ότι τελικά σίγουρα θα τα καταφέρουμε.

Παραμένει, όμως βέβαια, ακόμα ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει γρήγορα, τώρα, όχι αύριο, να δοθεί απάντηση. Απάντηση - προϋπόθεση για να δημιουργηθεί μια μαζική, κοινωνικά συντεταγμένη προσπάθεια για γρήγορη επιτυχία και οικονομική ανάπτυξη.

Και το ερώτημα είναι πρωτίστως πολιτικό και όχι οικονομικό.

Να πετύχουμε ΝΑΙ. Να αλλάξουμε σελίδα ΝΑΙ. Αλλά ποιοι και πόσοι θα ωφεληθούν και πως θα υπάρξει διάχυση του προϊόντος της ανάπτυξης ; Ποιοι θα πάνε στο τέλος στο ταμείο για να εισπράξουν τα οφέλη ; Θα είναι ισοδύναμο το αποτέλεσμα ; Αυτό είναι το ερώτημα που δεν έχει ακόμα απαντηθεί ή αποφεύγεται να απαντηθεί. Και ως εκ τούτου δεν συγκροτούνται και οι ανάλογες κοινωνικές συσπειρώσεις.

Δεν απαντάται και από τις διάφορες  στοχευμένες οικονομικές αναλύσεις και έρευνες για την ελληνική οικονομία και τις προοπτικές της. Αξιόλογες έρευνες, σημαντικές, που δεν παύουν όμως να “διακονούν” συγκεκριμένες οικονομικές επιλογές.

Και όσο αυτό το ερώτημα δεν απαντάται με σαφήνεια, ειλικρίνεια χωρίς λαϊκισμούς από την κυβέρνηση, τα κόμματα, αλλά και από τις εποπτεύουσες δυνάμεις (τρόικα), πάντα θα ελλοχεύει ο κίνδυνος εκτροπής της όλης προσπάθειας για αλλαγές, από μια γενικευμένη κοινωνική και “απονενοημένη” αντίδραση. Αντίδραση που μπορεί να σηκώσει μεγάλα “παλιρροιακά κύματα” επεκτεινόμενα και εκτός Ελληνικών συνόρων.

Κυρίες και κύριοι,
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ονειρευόμαστε συνέχεια και για τα πάντα. Ούτε και τον χρόνο να ελπίζουμε μόνο στους μεγάλους εισαγόμενους επενδυτές. 
Αλλά ούτε να παρασυρόμαστε και από τους σύγχρονους “Νέρωνες” που πιστεύουν ότι μόνο μέσα από την τέφρα μιας ολοκληρωτικής κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής θα μπορέσουμε να αναγεννηθούμε, προβάλλοντας και προωθώντας έναν ιδιότυπο οικονομικό “προτεσταντισμό”. Στοχοποιώντας ενίοτε, επί δικαίων και αδίκων, και διάφορες κοινωνικές και οικονομικές ομάδες.

Απαιτούνται γρήγορες κινήσεις και επενδυτικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα σε μικρότερη κλίμακα, με συγκεκριμένες προτεραιότητες, με γρήγορη απόδοση αλλά και διασπορά, ώστε τα οφέλη να είναι άμεσα και να διαχέονται σε όσο το δυνατόν ευρύτερα στρώματα. Γιατί μόνο τότε θα υπάρξει και ένας δεύτερος αναπτυξιακός κύκλος πιο δυναμικός και σε μεγαλύτερης κλίμακας επιχειρήσεις. Ας αρχίσουμε από την βάση της αναπτυξιακής πυραμίδας και όχι ανάποδα.

Απαιτείται λοιπόν:
Πρώτον: επιλογή συγκεκριμένων κλάδων ως ατμομηχανών μιας αναπτυξιακής διαδικασίας που θα ενσωματώνουν τις δυνατότητες της Ελληνικής πραγματικότητας.

Δεύτερον: επιλογή της κλίμακας της επιχειρηματικής δραστηριότητας ως προτεραιότητα. Η επενδυτική “άνοιξη” πρέπει να στηριχθεί σε πρώτη φάση σε εκείνες τις ΜΙΚΡΕΣ επιχειρήσεις που αποτελούν το φυτώριο της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας. Από αυτό το φυτώριο αναδύονται εξελικτικά και οι μεγάλες επιχειρήσεις. 
Χωρίς αυτό να σταματά και την παράλληλη προσπάθεια για προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων.

Τρίτον: θα πρέπει να αντισταθούμε και να αποφύγουμε η ανάπτυξη να περιοριστεί σε ένα μικρό αριθμό συστάδων από μεγάλες επιχειρηματικές μονάδες και δραστηριότητες. Επιχειρηματικά, δηλαδή, “λατιφούντια” – “φάρμες”, ας μου επιτραπούν οι όροι.

Τέταρτον: αφού αποφασισθούν οι κλάδοι πρώτης προτεραιότητας να υποστηριχθούν και από ένα δίκτυο τεχνικών σχολών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων με προδιαγραφές που θα μπορέσουν μετά από 2,3 χρόνια να τους υποστηρίξουν με μεσαία στελέχη με γνώση και εξειδίκευση. Να τους δώσουν μια νέα ώθηση. Να τους εξασφαλίσουν την διατηρησίμοτητα στον χρόνο. Να παντρέψουμε την εμπειρία με την γνώση και την καινοτομία.

Πέμπτον: Υποδομές που θα στηρίξουν την ανάπτυξη των κατά προτεραιότητα επιλεγμένων κλάδων.

Έκτον: Να συσταθούν ισχυροί τραπεζικοί πυλώνες που δεν θα διακατέχονται από “αυτιστικές” επιχειρηματικές λογικές. Να αντιληφθούν ότι η χρηματοδότηση αναπτυξιακών σχεδίων, ιδιαίτερα προς τις ΜΜΕ συνδέεται με την ίδια την ύπαρξη τους.

Ενδεικτικά μόνο θα ήθελα να αναφέρω 2 οικονομικούς τομείς  που διαφαίνεται ότι μπορούμε κατ’ αρχάς, τώρα εν μέσω κρίσης, να επενδύσουμε ως χώρα για την ανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας :
1. η παραγωγή και τυποποίηση ποιοτικών προϊόντων διατροφής και αγροτικών προϊόντων. Η Ελλάδα διαθέτει ένα “ακατέργαστο” Brand name στον τομέα αυτό. Αλλά δυστυχώς τον έχουμε παραμελήσει. Προϊόντα δηλαδή που δεν θα κερδίσουν μόνο την μάχη της ανταγωνιστικότητας στις εκτός συνόρων αγορές, αλλά, και αυτό είναι σημαντικότερο στην παρούσα φάση, την μάχη στο Ελληνικό “ράφι” που έχει χαθεί από τα εισαγόμενα προϊόντα. 
2. η οικονομική δραστηριότητα που ονομάζουμε κάπως απροσδιόριστα Τουρισμός και περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων με πρωταγωνιστικό ρόλο την διαμονή (ξενοδοχεία), την γαστρονομία, τον επισιτισμό γενικότερα, την παραθεριστική κατοικία. Όχι όμως στην “βιομηχανοποίηση” αυτού του κλάδου που δεν αποβλέπει στην ποιότητα και άρα στην μακροχρόνια διατηρησιμότητα.

Εκτός φυσικά των πρώτων αυτών προτεραιοτήτων υπάρχουν και άλλοι τομείς που μπορούν εάν επιλέγουν να ανασύρουν την ελληνική οικονομία από το οικονομικό περιθώριο τη συγκυρίας. Αλλά επιτέλους πρέπει να επιλέγουν.

Τέλος,
Καθοριστικό ρόλο πρέπει να παίξει και η ανάπτυξη μιας νέας συναντίληψης και συνεργασίας - συμμαχίας μεταξύ των επιχειρηματιών της μικρής και μεσαίας επιχείρησης και των εργαζομένων σε αυτές. Η επιχειρηματικότητα, ιδιαίτερα σε μικρή κλίμακα, είναι μια κατ’ εξοχήν συλλογική δημιουργική προσπάθεια. Νέες σχέσεις συνεργασίας και αλληλοκατανόησης πρέπει να εμπεδωθούν. Η συζήτηση για μια νέα σχέση πρέπει χωρίς υποκρισίες και ταμπού να ανοίξει.